Sevgili okumadıklarım,

Raflarımda duruyorsunuz; kiminiz beş yıldır, kiminiz dünden beri. Sırtlarınız bana dönük değil, ben size dönüğüm ve aramızda tuhaf bir nezaket var: siz açılmayı beklemiyormuş gibi yapıyorsunuz, ben okuyacakmışım gibi.

İnsanlar kütüphanemi görünce “bunların hepsini okudun mu” diye soruyor. Hayır, diyorum, kütüphane okunmuş kitapların değil, mümkün hayatların dolabıdır. Her biriniz, bir gün olabileceğim bir insanın kanıtısınız: şu kalın tarih kitabı sabırlı halim, şu ince şiir kitabı cesur halim, şu hiç anlamadığım felsefe cildi ise kendime söylediğim en eski yalan.

Sizi okusaydım eksilirdiniz, biliyorum. Okunan kitap cevaptır; okunmayan kitap soru olarak kalır ve ben sorularla yaşamayı seviyorum. Yine de bazen geceleri, hepiniz uyurken, içinizden birini çekip ilk cümlesine bakıyorum. Sonra geri koyuyorum. İlk cümle bir vaattir; vaadi tutmak zorunda kalmamak için okumayı erteliyorum.

Gün gelecek, taşınırken ya da ölürken, başka raflara dağılacaksınız. Sizi alan kişi de okumayacak belki. Üzülmeyin: bir kitabın görevi okunmak değil, beklemektir. Bekleyen kitap, sahibinden uzun yaşar.

Hürmetle,
Sizi hiç açmayan, hep sayan okurunuz.