yaşayan edebiyatın nabzını birlikte tutalım

Nuri abi apartmana geleli yirmi yıl olmuştu ve bu yirmi yılda kimse onun bir defter tuttuğunu bilmiyordu. Defteri ölümünden sonra, bodrumdaki odasını boşaltırken bulduk. Kapağına tükenmez kalemle "Sözlük" yazmıştı. İçinde kelimeler ve karşılıkları vardı ama hiçbiri bildiğimiz anlamlar değildi. "Asansör: İnsanların birbirine bakmamak için icat ettiği kutu." "Aidat: Ayda bir kez hatırlanan komşuluk." "Merdiven: Benim …

annem ölümü önce eşyalarda denedi: bir bardağı sehpanın kenarına koydu, düşerse düşsün dedi, kırılırsa kırılsın — bardak durdu, annem gitti. babam sustu; susmak da bir dil, öğrendik zamanla, sözlüğü yok ama grameri sofrada belli olur: tuz kimden istenmiyorsa özne odur. ben hâlâ provadayım, perde açılmadı diye sevinen tek oyuncu bendim salonda; suflör öldü, metin bende …

İlkokulda kâğıtları katlayarak kenardan iki parmak boşluk bırakmayı öğretmişlerdi; adına silgi payı diyorduk. Yanlış oraya taşınırdı, doğru sayfada kalırdı. Büyüdükçe anladım ki asıl mesele o boşluğun kendisiymiş. Şimdi kimse kenar bırakmıyor. Yazı ekranda uçtan uca yayılıyor, cümle bitmeden yayımlanıyor, yanlış silinmiyor — arşivleniyor. Bir insanın on yıl önceki cümlesi, bugünkü yüzüne tutuluyor. Silgi payı olmayan …