Herkesin vitrini

Nuri abi apartmana geleli yirmi yıl olmuştu ve bu yirmi yılda kimse onun bir defter tuttuğunu bilmiyordu. Defteri ölümünden sonra, bodrumdaki odasını boşaltırken bulduk. Kapağına tükenmez kalemle "Sözlük" yazmıştı. İçinde kelimeler ve karşılıkları vardı ama hiçbiri bildiğimiz anlamlar değildi. "Asansör: İnsanların birbirine bakmamak için icat ettiği kutu." "Aidat: Ayda bir kez hatırlanan komşuluk." "Merdiven: Benim …

annem ölümü önce eşyalarda denedi: bir bardağı sehpanın kenarına koydu, düşerse düşsün dedi, kırılırsa kırılsın — bardak durdu, annem gitti. babam sustu; susmak da bir dil, öğrendik zamanla, sözlüğü yok ama grameri sofrada belli olur: tuz kimden istenmiyorsa özne odur. ben hâlâ provadayım, perde açılmadı diye sevinen tek oyuncu bendim salonda; suflör öldü, metin bende …

İlkokulda kâğıtları katlayarak kenardan iki parmak boşluk bırakmayı öğretmişlerdi; adına silgi payı diyorduk. Yanlış oraya taşınırdı, doğru sayfada kalırdı. Büyüdükçe anladım ki asıl mesele o boşluğun kendisiymiş. Şimdi kimse kenar bırakmıyor. Yazı ekranda uçtan uca yayılıyor, cümle bitmeden yayımlanıyor, yanlış silinmiyor — arşivleniyor. Bir insanın on yıl önceki cümlesi, bugünkü yüzüne tutuluyor. Silgi payı olmayan …

Gece yarısından sonra dolmuş kalkmaz ama Şevket son seferi hiç iptal etmezdi. "Bir kişi de olsa insandır," derdi, "bekleyenin saati başka işler." O gece durakta kimse yoktu. Yine de bekledi. On iki buçukta kontak açtı, tam kalkacakken arka kapı açıldı, biri bindi. Şevket aynadan baktı: orta yaşlı bir adam, kucağında naylon poşet, poşetin içinde bir …

telefon numaranı hâlâ biliyorum, oysa artık kimse numara bilmiyor; rehber icat oldu, hafıza bozuldu, bir ben kaldım çağrısı olmayan santral. yedi rakam: dördü çocukluğum, ikisi o yaz, biri kapanan çarşı. tuşlasam kim çıkar — bilmiyorum, belki bir yabancı, belki çevir sesi, belki de en kötüsü: sen çıkarsın ve ben yine söyleyecek bir şey bulamam, otuz …

Emekli öğretmen Saime Hanım her perşembe torununa gider, dönüşte üç numaralı otobüse binerdi. O perşembe otobüs güzergâh değiştirmişti; yol çalışması varmış. İki durak ileride indi, sokaklar birbirine benzedi, kendi apartmanı sandığı binaya girdi, kendi katı sandığı kata çıktı, kendi kapısı sandığı kapıyı anahtarıyla açmaya çalıştı. Kapı açıldı — ama anahtardan değil, içeriden. Karşısında kendi yaşlarında …

Sevgili okumadıklarım, Raflarımda duruyorsunuz; kiminiz beş yıldır, kiminiz dünden beri. Sırtlarınız bana dönük değil, ben size dönüğüm ve aramızda tuhaf bir nezaket var: siz açılmayı beklemiyormuş gibi yapıyorsunuz, ben okuyacakmışım gibi. İnsanlar kütüphanemi görünce "bunların hepsini okudun mu" diye soruyor. Hayır, diyorum, kütüphane okunmuş kitapların değil, mümkün hayatların dolabıdır. Her biriniz, bir gün olabileceğim bir …